 |
Կրեմլի Մոտալուտ Պարտությունը
Lragir 06/10/09
Ռուսաստանը
վերջնականպես
կպարտվի
ԱՄՆ-ին
և
ՆԱՏՕ
ին
եթե
վերջերս
առաջարկված
հայ-թուրքական
“արձանագրությունները”
վավերացվեն:
Վավերացումից
հետո
երկու
ամսվա
ընթացքում
Թուրքիան
պարտավոր
է
բացել
հայ-թուրքական
սահմանը:
Այնուհետև,
կամ
գուցե
զուգահեռաբար,
հայ-ադրբեջանական
սահմանը
կբացվի,
եթե
Ղարաբաղյան
հակամարտության
կողմերը
կնքեն
խաղաղ
պայմանագիր,
ինչը
շատ
հավանական
է:
Անկախ
այն
բանից,
թե
արդյոք
հայ-ադրբեջանական
սահմանը
կբացվի,
թե
ոչ,
բաց
հայ-թուրքական
սահմանը
կհանգեցնի
ԱՄՆ-ի
և
ՆԱՏՕ
ի
ներթափանցմանը
Հայաստան:
Արևմուտքի
նպատակը.
Վերահսկում
Երկու
տասնամյակ,
Արևմուտքը,
ինչպես
նաև
Իսրաելը
երազել
են
Կովկասում
վերահսկողություն սահմանելու մասին, որը մուտք կապահովի դեպի նավթով և
գազով հարուստ Կասպից ծովի շրջան: Այսպես անելու համար հարկավոր էր, որ Կովկասի
երեք նախկին սովետական երկրները, Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը, դուրս
պրծնեն ռուսական արջի ճանկերից:
ԱՄՆ և ՆԱՏՕ բավականին մեծ հաջողություների
են հասել այս գործում: Արևմուտքն արդեն իսկ երկու բավական խոշոր գազամուղ է
կառուցել Ադրբեջանից դեպի Կասպից ափ, Վրաստանի և Թուրքիայի միջով: ԱՄՆ պնդում
է, որպեսզի բոլոր գազամուղները շրջանցեն Ռուսաստանը և Իրանը:
Այս ամենը Հայաստանին դարձրել էր Ռուսաստանի միակ դաշնակիցը որպես ԱՄՆ տոտալ
վերահսկողության միակ խոչընդոտ:
Համոզելով Թուրքիային բացել սահմանը,
Վաշինգտոնը փորձում է կտրել Հայաստանին Ռուսաստանից և նրան գցել միշտ անսահման
հարուստ և ժամանակակից, գրավիչ ու ժողովրդավարական արևմտյան/ՆԱՏՕ միության մեջ:
Հայաստանի
կարևորությունը ԱՄՆ ռազմավարության մեջ
Նախորդ տարվա ռուս-վրացական պատերազմից
առաջ, ԱՄՆ լիովին գոհ էր Հայաստանի շրջափակմամբ: Վաշինգտոնը հուսով էր, որ
բլոկադան, որն առաջացել էր Արցախի պատերազմի հետևանքով, կօգներ լուծել այդ
հակամարտությունը:
Նշենք, որ միայն Ղարաբաղյան խաղաղ
կարգավորումը կարող է միջամտել ադրբեջանա-հայա-թուրքական միջանցքի բացմանը, մի
բան, որ ԱՄՆ ցանկանում է:
Բայց, Վրաստանի պատերազմը կասկած առաջացրեց, թե արդյոք այդ երկիրը ի վիճակի է
ընդունել Արևմուտք գնացող գազատարներ: ԱՄՆ-ի համար միակ այլընտրանքը Հաայաստանն
էր: Սա բացատրում է, թե ինչու էր ԱՄՆ անդադար ազդում Հայաստանի, Ադրբեջանի և
Թուրքիայի վրա, որպեսզի նրանք լուծեն իրենց տարաձայնությունները, ստեղծելով մի
նոր ուղի դեպի Կասպից շրջան:
Ինչ է մտածում Ռուսաստանը Հայաստանի
սահմանների հետ կապված:
Ռուսասատանի
ճակատագրական սխալը
Կրեմլը երկար ժամանակ լիովին բավարարված էր
փակ հայ-թուրքական սահմանով: Ի վերջո, սա խանգարում էր ԱՄՆ-ին մտնել Հայաստան և
տիրել Կովկասյան երկրներում:
Այժմ, տարբեր աղբյուրներ տեղեկացնում են,
որ Մոսկվան խրախուսում է հայ-թուրքական արձանագրությունները և Արցախի խաղաղ
կարգավորումը:
Ռուսաստանը հուսով է, որ առևտուրը հայ-թուրքական սահմանի միջոցով հնարավոր
կդարձնի մեծ եկամուտ ստանալ, հաշվի առնելով այն, որ իրեն է պատկանում հայկական
տնտեսության բավականին մասը:
Կրեմլը նաև վախենում է, որ մի նոր
ռուս-վրացական պատերազմ կհարվածի Հայաստանի տնտեսությանը, քանի որ արտահամումն
ու ներկումը իրականացվում են Վրաստանի տարածքով:
Մոսկվան և Անկարան կարևորագույն տնտեսական
և քազաքական հարաբերություններ են զարգացրել վերջին տարիների ընթացքում:
Հետեւաբար, Կրեմլը կարծում է, թե կարող է թելադրել Անկարային: Կրեմլը սխալվում
է: Ինչքան ել Թուրքիան մտերմանա Ռուսաստանի հետ, այն կմնա ՆԱՏՕ անդամ: Ավելին,
Թուրքիան և Վրաստանը հավանաբար կստեղծեն նոր այլընտրանքային էներգիայի աղբյուր
և այլևս խոցելի չեն լինի Ռուսաստանի կողմից: Այդ ժամանակահատվածում Ռուսաստանը
կզիջի Հայաստանը Արևմուտքին:
Ռուսաստանը նույնպես փորձում է նավթային և
գազային պաշարներ գնել Ադրբեջանից այն հույսով, որ այսպիսով Արևմուտքը կկորցնի
իր հետաքրքրությունը Ադրբեջանի նկատմամբ: Ռուսաստանը բացահայտորեն ազդում է
Հայաստանի վրա, ստիպելով զիջել Արցախը Ադրբեջանին:
Սա շատ մեծ սխալ է: Պատմականորեն
ադրբեջանցիները միշտ դավաճանել են ռուսներին: Այդ ժամանակահատվածում Հայաստանի
բարկությունը Ռուսաստանի վրա Արցախը վաճառելու համար, միացած Արևմտյան
հարստության գայթակղության հետ, վերջնականապես կհեռացնեն Հայաստանը Ռուսաստանից:
Միայն իսկական ռուսական միությունը առանց Հայաստանի ռազմական և տնտեսական
դիսկրիմինացիայի կկարողանան պահել Հասաստանը որպես բարեկամ: Թուրքիայից
Հայաստանի վախը դեռ քիչ է:
Ռուսական
քաղաքականությունը սխալվում է
Ռուսաստանը վատագույն քաղաքականություն
վարելու բազմաթիվ տարիների փորձ ունի: 75 տարվա ընթացքում, Ռուսաստանը կորցրեց
2 տերություն, ցարական և սովետական, նաև տանուլ տվեց սառը պատերազմը: Նաև այսօր
Ռուսաստանի հարստության մեծ մասը ոչ թե մարդու, այլ մայր բնության շնորհքն է՝
նավթ և գազ:
Կրեմլի վերջին շրջանի քազաքականության վրա հատկապես ազդել է Ալեքսանդր Դուգինը.
Ինչպես բազմաթիվ այլ ռուս փորձագետ, Դուգինը Հայաստանը տեսնում էր որպես
Թուրքիայի դեմ խոչընդոտ: Դուգինը փոխել է իր կարծիքը: Հիմա նա մտածում է, որ
Թուրքիան Ռուսաստանի դաշնակիցն է:
Այժմ, Պուտինի և Մեդվեդևի գլխավորած
Ռուսաստանը կրկին ականջ է դնում կեղծ մարգարեների: Թուրքիայի ձեռքը կարող է
պտտվել բայց ոչ կոտրվել Ռուսաստանի կողմից:
Մինչդեռ թուրքերը հավատացնում են ռուսներին,
որ իրենք ընկերներ են դարձել: Ռուսները իրենց միակ դաշնակցին՝ Հայաստանին
նետում են թուրք գայլի երախը: Ռուսաստանը կկորցնի Հայաստանին, բայց չի գտնի
Թուրքիան:
Մերժել
վտանգավոր արձանագրությունները
Հայերը պետք է բացեիբաց մերժեն
հայ-թուրքական “արձանագրությունները”: Բացի հայկական իրավունքներից իր ցեղասպան
հարևանի նկատմամբ, այդ արձանագրությունները Հայաստանի հանդեպ Թուրքիայի
վերահսկողեւթյան բանաձեւն են:
Եթե հայ-թուրքական սահմանը պիտի բացվի, դա
պետք է արվի այնպես, որպեսզի թույլ չտա թուրքերին ներթափանցել, գնել,
օսմանացնել և կառավարել Հայաստանում:
Հայերը պետք է հրապարակայնորեն շեշտեն
իրենց ռուս դաշնակցի համար, որ “արձանագրությունները” կշրջափակեն Ռուսաստանը
ՆԱՏՕ-ով և կավերեն այն, Հայաստանի հետ մեկտեղ:
ԴԱՎԻԹ ԲՈՅԱՋՅԱՆ
Հեղինակը Ամերիկահայ ազատ գրող է: Նրա
բազմաթիվ հոդվածներ տեղ են գտել
Armeniapedia.org.
արխիվներում: