|
Երվանդ Մանարյան."Այսքան
շատ հակառակորդ կարող է ունենալ միայն ուժեղ մարդը"
07
Փետրվարի,
2008
Ժամանակ
Երեւան
Մտավորականի խոսքը միշտ էլ
սպասված է ժողովրդի համար:
Սակայն վերջին
10 տարիների
ընթացքում այդ սպասված խոսքը քչերի շուրթերից է հնչել,
քանի որ
մտավորականների մի մասը սպասարկել-սպասարկում
է իշխանություններին.
Միայն սակավներն են
համարձակություն ունեցել կանգնելու ընդդիմության կողքին ու պայքարի կոչ անելու
ժողովրդին:
Երվանդ Մանարյան:
Ահավասիկ`
սակավ ընտրյալներից
մեկը:
Վերջերս,
Աշտարակում միացյալ
ընդդիմության հանրահավաքում ասացիք,
որ ժամանակին Լեւոն
Տեր-Պետրոսյանի
ընդդիմախոսն եք եղել,
իսկ այսօր նրա
կողքին եք:
Ինչպե՞ս հասկանալ:
-
Խոսքը մի պիեսի էր
վերաբերում,
որը բեմադրվեց եւ
երկու ներկայացում միայն խաղացինք:
Դա Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի
անձի մասին չէր,
այլ նրա ժամանակների:
Այն բարքերի մասին,
որոնք ձեւավորվեցին
այդ տարիներին,
իսկ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին
ուղղված քննադատական խոսք չկար:
...Այո,
այն ժամանակ մութ էր
եւ ցուրտ էր:
Բայց պետությունը
պատերազմի մեջ էր,
փող չկար:
Որ պետությունը մեզ
ֆինանսապես օգներ`
մեզ դնելու էր իր
գրպանը:
Մենք դառնալու էինք
նրա ստրուկը:
Ինչու եմ առաջին նախագահի
կողքի՞ն:
Ես Հայաստանի
քաղաքացի եմ եւ իմ քաղաքացիական դիրքորոշումը պիտի ունենամ:
Մենք երկրի տե՞րն
ենք,
թե՞ ոչ:
Տեր պիտի կանգնենք
մեր երկրին:
Իսկ ու՞մ կողքին
կանգնես:
Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը
մի մարդ է,
որը փորձ ունի,
որը համարձակություն
է ունեցել մեզ համար բախտորոշ տարիներին հարցեր դնելու,
որը,
ի վերջո,
պատերազմ է շահել:
Նույնիսկ նրանք,
ովքեր Տեր-Պետրոսյանի
հակառակորդներն են,
բայց գիտակ մարդիկ
են,
ասում են,
որ,
այո,
Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը
պատերազմ է շահել:
Իսկ մի՞թե պատերազմ
շահողի կողքին կանգնելը ճիշտ բան չէ:
Տարրական
տրամաբանություն է:
Մի բան էլ`
ժամանակը օգնում է
մեզ ուղղորդվելու:
Երբ տեսնում ես
մարդկանց,
որոնց դիրքորոշումը
կտրուկ փոխվել է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի
ասպարեզ մտնելուց հետո,
ուրեմն այս մարդը
իրենից շատ որոշակի բան է ներկայացնում:
Երբեւէ գործող
նախագահին այսքան հաճախ չէինք տեսել էկրաններին,
իսկ հիմա շատ հաճախ
է երեւում:
Կնշանակի դիմացինը
իրենից շատ որոշակի բան է ներկայացնում:
Այսքան շատ
հակառակորդ կարող է ունենալ միայն ուժեղ մարդը:
Այնուամենայնիվ,
կուզենայի լսել Ձեր
կարծիքը իշխանության թեկնածուի մասին:
-
Հայաստանում
10 տարի իշխում է
որոշակի քաղաքական մտածողություն ունեցող անձնավորություն:
Նա կարողացել է իր
ուզած ձեւով իշխանական համակարգը վերադասավորել:
Հիմա նրան գալիս է
փոխարինելու մարդ,
որը նրա հասցեին ոչ
մի քննադատական խոսք չի ասում եւ
10 տարի նրա կողքին
է եղել:
Այսինքն`
մենք նվազագույնը
հինգ տարի ունենալու ենք նույն կառավարումը:
Մեզ նման երկրի
համար շատ մեծ շռայլություն է
15 տարի նույն
համակարգի դժգոհությունները կրելը:
Ինչո՞վ Ձեզ դուր չի
գալիս այդ համակարգը:
-
Մի օր հանկարծ անդրադառնում
ես,
որ կարծես թե
շարունակում ես ապրել խորհրդային համակարգում:
Վերեւից հրահանգում
են,
ներքեւից`
կատարում:
Արդյո՞ք
ժողովրդավարություն կերտող հասարակությունը նման ղեկավարության կարիք ունի:
Մի՞թե
ժողովրդավարություն չկա մեզանում:
-
Իհարկե,
չկա:
Ես,
որ քաղաքացիական
պարտքս կատարելու մեջ բացառիկ բծախնդրություն ունեմ,
2003-ի նախագահական
ընտրություններին ընտրատեղամաս գնացի առավոտյան ժամը
10-ին:
Ես դժվարությամբ
քվեաթերթիկս գցեցի քվեատուփի մեջ,
քանի որ այն արդեն
լիքն էր:
Ուրեմն,
ի՞նչ
ժողովրդավարության մասին է խոսքը:
Ավելին:
Ռոբերտ Քոչարյանի
ղեկավարման ձեւը հանգեցրեց նրան,
որ ընդդիմության
ողնաշարը կոտրվեց:
Յուրաքանչյուր
հասարակության ապագան գտնվում է նրա ընդդիմության ձեռքում:
Ընդդիմությունից
պիտի դուրս գա նոր իշխանությունը:
Երկրում պետք է իշխի
բացարձակ արդարությունը:
Դժբախտաբար մեր
հասարակության ամենախոցելի տեղը դա է:
Արդարություն չկա,
բացակայում է,
փոխարենը երբեմն շատ
գռեհիկ,
վայրենի
դրսեւորումների ենք բախվում:
Ի՞նչ նկատի ունեք:
-
Ինձ համար ամենացավալի
փաստերից մեկը:
Ինչպե՞ս կարելի է
հղի կնոջ ներկայությամբ դիմակներով ներխուժել բնակարան,
տապալել գետնին քո
խաչակիր ասպետին
(Ժիրայր Սեֆիլյանին.-
խմբ.),
քո ժողովրդի
ազատագրական պայքարի շքանշանակրին,
ձեռուոտը կապել ու
տանել:
Ի՞նչ է եղել:
Չգիտեմ որտեղ ինչ-որ
հայտարարություն է արել,
որը ինչքան էլ իրենց
կոտորեցին,
չկարողացան
դատարանում ապացուցել,
որ նա հանցավոր է:
Սա ամենավայրենի
դրսեւորումներից մեկն է:
Կամ`
ինչպե՞ս կարելի էր
թույլ տալ այն,
ինչ արվեց Բուզանդի
բնակիչների հետ:
Ուրիշ ձեւ չկա՞ր այդ
հարցերը լուծելու:
Կարծում եմ`
ավելի գռեհիկ բան
հնարավոր չէր կառուցել,
քան Հյուսիսային
պողոտան:
Բայց ճարտարապետական
եւ գեղագիտական հարցը դեռ դնենք մի կողմ:
Բայց չէ՞ որ այդ
շենքերի տակ իր տան շեմին վախճանված պառավ կնոջ անեծքը կա:
Եվ ի վերջո,
Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը
նախագահի միակ թեկնածուն է,
որի ծրագրում կա
հոկտեմբերի
27-ի ոճրագործության
եւ քաղաքական այլ սպանությունների բացահայտման մասին:
Ձեր կարծիքով`
ո՞րը պետք է լինի
ապագա նախագահի առաջին քայլը:
-
Պետք է արդարությանը տեր
կանգնի:
Չափազանց դժվար գործ
է,
եւ միամիտ չպիտի
լինենք,
թե եկող նախագահի
ընտրվելուց մեկ շաբաթ հետո ամեն ինչ միանգամից փոխվելու է:
Բայց պետք է զգանք,
որ կամք կա:
Դա է պատճառը,
որ ես այսօր Լեւոն
Տեր-Պետրոսյանի
կողքին եմ,
քանի որ տեսնում եմ,
որ նա ունի այդ
կամքը`
արդարություն
վերահաստատել մեր երկրում:
This site is © Copyright Azadakrum, All Rights Reserved.
| 
