Սթափվելու ժամանակը

Ժամանակ Երևան

Մարինե Խառատյան

Մարտի մեկի դեպքերից հետո պարզ երեւաց, որ Ռ.Քոչարյանը մտածել չի սիրում, սիրում է գործել, իսկ մտածելն ու գնահատական տալը, փաստորեն, թողնում է սերունդներին:

Նրա թիվ մեկ սխալը ոչ միայն Ազատության հրապարակում խաղաղ ցուցարարներին ծեծելով, արյունլվիկ անելով քշելու հրամանն էր, ու դրան հաջորդած ավելի դաժան` Մաշտոցի պողոտայում ՀՀ քաղաքացիների վրա կրակ բացելու հրահանգը, այլեւ այն, որ այդ գործողությունները նա մեծամասամբ իրագործեց Ղարաբաղից բերված հատուկ ջոկատայինների ձեռքով: Ականատեսները պատմում են, որ առավել ագրեսիվ եղել են հենց Ղարաբաղի հատուկ ջոկատայինները: Ով եւ ինչպես էր ներարկել նրանց մեջ այդ ագրեսիան հայաստանցի ցուցարարների նկատմամբ` դժվար է ասել: Թերեւս «համբերության բաժակն» այնքան էր լցվել, որ նա չէր էլ մտածել, թե ազգային անվտանգության տեսանկյունից ինչ սխալ է գործում Ղարաբաղի հատուկ ջոկատին օգտագործելով հայաստանցիների դեմ բռնարարքներ եւ սպանություններ իրագործելու համար: Ինչ խոսք, միգուցե պատճառն այն էր, որ Ռոբերտ Քոչարյանն ավելի հավատարիմ կատարողներ չկարողացավ գտնել Հայաստանում, դրա համար դիմեց ղարաբաղցիների օգնությանը: Այնուամենայնիվ, ղարաբաղյան խնդրի առկայության պարագայում դա այլ կերպ, քան պետականության դեմ հանցագործություն հնարավոր չէ անվանել:

Այդ մարտավարական սխալը հասկացել են Ադրբեջանում, ուր լուրը, թե Ղարաբաղի ՕՄՕՆ-ը Երեւանի կենտրոնում ջարդել է հայաստանցի ցուցարարներին` թեժ նորությունների շարքում պարբերաբար պտտվում է: Ինչ խոսք, ադրբեջանցիները թերեւս գիտակցում են, որ խոսքը գնում է Հայաստանի անվտանգության հիմքերը սասանող փաստի մասին, ինչը չափազանց վտանգավոր է տվյալ երկրի համար ու կարող է դյուրաբեկ դարձնել այդ երկրի անվտանգությունը:

Նրանք դա հասկացել են, իսկ մե՞նք...