«Այս իշխանությունը չարիք է»

Կարինե Հարությունյան

Սբ.Սարգիս եկեղեցու բակում երեկ ոստիկաններ ու քաղաքացիական հագուստով տղամարդիկ էին այսուայն կողմ անում, զննում եկեղեցի մտնող մարդկանց` երեւակայելով թե մի մեծ ու կարեւոր գործ են անում. իսկական ֆրանսիական կոմեդիային արժանի կադրեր:

Լուի դը Ֆյունեսն էր պակաս: Բայց «խեղճերի» համար երեկ հետաքրքիր ոչինչ չեղավ. ոչ ելույթներ, ոչ էլ «Սերժիկ հեռացիր», «Լեւոն նախագահ» վանկարկումներ: «Դրա հերթն էլ կգա», - ասաց մի կին: Իսկ, ընդհանրապես, «պատուհաս, չարիք, ժանտախտ » եւ նման բառերով էին որակում գործող իշխանությանը այն հայուհիները, որոնք Մարտի 8-ը տոնելու «սիրտ չունեին». « Ի՞նչ Մարտի 8, երբ իշխանությունը իր ժողովրդի գլխին սպանդ է բերում ու դեռ ստում է, թե 8 հոգի է զոհվել»:

Այս կանայք երեկ հավաքվել էին Սբ.Սարգիս եկեղեցու բակում: Նրանք սպիտակ մեխակներով էին ու սեւ ժապավեններով: Նրանք շարժվեցին դեպի Պռոշյան փողոց, ուր կատարվել էին Մարտի 1-ի գիշերվա ողբերգական իրադարձությունները: Կանայք փողոցի երկու կողմերից մայթեզրերի ծառերին սեւ ժապավեններ կապեցին, իսկ դրանց վրա` սպիտակ մեխակներ: Դա բավականին երկար տեւեց: Անցորդները կանգնում-հարցնում էին եւ ասում, որ իրենք էլ են դատապարտում կատարվածը: Չնայած իշխանության ջանքերին, նրանք վստահ էին, որ դա հենց իշխանությունների ձեռքի գործն է: Մի տարեց կին ասաց. «Հայաստանում հիմար մարդ չկա, որ հավատա դրանց հեքիաթներին: 10 տարի մենք տեսնում ենք, թե սա ինչ իշխանություն է: Իրենք սարքեցին ժողովրդի գլխին: Այս ժողովուրդը 10 օր խաղաղ ցույցեր էր անում. հեռախոս էին գտնում` տիրոջն էին տալիս, մեկը մրսում էր` մյուսը կուրտկան էր հանում: Այս որակի ժողովուրդ էր այնտեղ»: Անցորդ կանանցից ոմանք միացան երթի մասնակիցներին ու երթը վերադարձավ Սբ.Սարգիս: Կանայք եկեղեցում մոմ վառեցին` Մարտի 1-ին եւ 2-ին զոհվածների հոգու համար: Այս ամբողջ ընթացքում ոստիկաններն ու ԱԱԾ աշխատակիցները հետեւում էին երթի մասնակից կանանց: Վերջում նույնիսկ մի բարձրաստիճան սպա մոտեցել էր կանանց եւ հարցրել. «Ավարտեցի՞ք ձեր ակցիան»: Իսկ մեկ ուրիշը` քաղաքացիական հագուստով տեսախցիկն ուղղել էր դեպի կանայք: Ներկա լրագրողներից ոչ մեկը չէր ճանաչում այդ տղամարդուն, իսկ կանանցից մեկը անտարբեր ասաց. «Մատերիալ են հավաքում, որ վաղն էլ մեր հետեւից ընկնեն»:

Երթի ավարտին մասնակից կանանց կարծիքը հարցրեցի Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակի մասին: Նրանց պատասխանները հասկանալի պատճառներով ներկայացնում եմ առանց անունների:

«Այդ զոհերի արյունը բոլորիս վրա է: Անկախ տարիքից, սեռից, նրանցից յուրաքանչյուրը մեզ համար մեծ կորուստ է: Մենք չենք կարողանա մոռանալ այն, ինչ կատարվեց: Կոչ եմ անում աշխարհի բոլոր հայուհիներին` չմոռանաք այս օրը: Պետք է պայքարենք մինչեւ վերջ` մինչեւ հասնենք մեր հաղթանակին: 10 տարի մեր ժողովուրդը գլուխը կախ, համակերպված ապրում էր, բայց հանկարծ հիմա հասկացավ, որ այլեւս անհնար է այսպես ապրել ու պետք է պայքարել իր իրավունքների համար: Եվ տեսեք, թե ինչ պատահեց: Ժողովուրդը գտավ իր առաջնորդին ու գնաց նրա հետեւից: Ինը թեկնածու կար, բայց ժողովուրդն ընտրեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին»:

«Այս իշխանությունը իշխանություն չի, այլ չարիք: Սրանք չեն սիրում ժողովրդին, սրանք ժողովրդի թշնամիներն են, քանի որ ամեն ինչ անում են ժողովրդին վնասելու համար»:

«Այս ամենը իշխանությունների կողմից կազմակերպված պրովոկացիա էր»:

«93, 94 թվերին ես կորցրել եմ ամեն ինչ, հացի կարոտ եմ եղել, բայց այսօր ես ազատության կարոտ եմ, հոգու ազատության: Ազատ խոսելու, ազատ արտահայտվելու կարոտ եմ: Մի իշխանություն, որը բռնանում է մարդու ազատ խոսքի իրավունքի վրա, ուրեմն նա իրավունք չունի կառավարելու երկիրը»: