Էս երկրում բոլորս էլ նստած ենք

Ժամանակ Երևան

Ինչպես նկատել եք` Հայաստանում միայն քաղաքական բանտարկյալների թիվն է աճում: Օր օրի: Ու` անշեղորեն:

Եվ ամենատրամաբանականն այն է, որ նրանք, ովքեր իրապես հանցագործ են` ազատության մեջ են, անգամ, երբեմն էլ` բարձր պաշտոններ են զբաղեցնում, իսկ նրանք, ովքեր պարզապես քաջություն ունեն իրենց տեսակետներն ու կարծիքները բարձրաձայն արտահայտելու` ձերբակալվում եւ այնուհետեւ կալանվում են:

Եթե այս ամենը չկանխարգելվի եւ շատ արագ, ապա շատ շուտով ազատության մեջ գտնվելը պարզապես անպատվաբեր կլինի: Ու, կարծում եմ, հույսները կտրած, որ մեր իրավապահները իրենց էլ կձերբակալեն, մարդիկ կամավոր հերթ կկանգնեն քրեակատարողական հիմնարկների առջեւ:

Մեկ ա` էս երկրում բոլորս էլ նստած ենք:

Այնպես որ, այսպիսի վատթար ճակատագրից խուսափելու համար անհրաժեշտ է օր առաջ կանգնեցնել երկրի այս խոտոր ընթացքը, այլապես կատարվող իրադարձությունների հետեւանքները կարող են եւ անդառնալի բնույթ կրել:

Ու ամեն ինչ կսկսի նմանվել Թենգիզ Աբուլաձեի «Ապաշխարանք» ֆիլմին, որի հերոսներից մեկը որոշել էր ամենաանհավանական ինքնախոստովանանքով խելքի բերել երկրի մեծամեծներին` պատմելով Բոմբեյ-Լոնդոն փորվելիք թունելի մասին:

Որովհետեւ եթե այս խոտոր ընթացքը չկասեցվի` Բոմբեյ-Լոնդոն թունելը «չերեզ» Երեւան կփորձեն կառուցել:

Ու քանի որ էս երկրում բոլորս էլ նստած ենք, ապա արժե վերածնել ոչ վաղ անցյալի էն երկիրը, ուր նստողը պետք է նստի, ազատ մարդը` իր ազատությունը վայելի ու էդպես շարունակ:

Թե չէ ինչի է նման էն երկիրը, ուր բոլորը նստած են` անկախ նրանից, նստած են իրոք, թե` կանգնած կամ պառկած: