Հաղորդագրություն

Ուրբաթ, սեպտեմբերի 14-ին, վերաքննիչ դատարանում սկսվում է Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի, Վարդան Մալխասյանի և Վահան Արոյանի գործի քննությունը:

Հիշեցնենք, որ քրեական գործը հարուցվել էր 2006թ դեկտեմբերին, երբ Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի նախաձեռնած "Հայ կամավորականների համախմբման" մասնակիցները հայտարեցին, որ վճռական են տրամադրված խորհրդարանական ընտրությունների ընթացքում` կեղծարարի, իսկ հետո նաև ժողովրդի վրա մահակ բարձրացնողի ձեռքը բռնելու գործում:

Ձերբակալությունների առիթ հանդիսացան "Համախմբման" հավաքում Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի և Վարդան Մալխասյանի ելույթները, որոնք մի կողմից իշխանությունների հասցեին կոչտ քննադատություն, իսկ մյուս կողմից ավելի կազմակերպված և վճռական պայքարի կոչեր էին պարունակում: Կամայական մեկնաբանելով երկու ելույթներն էլ, չեկիստ-քննիչները մեղադրանք ներկայացրեցին քր.օր. 301 հոդվածով, այսինքն պետական իշխանությունը բռնությամբ զավթելու կոչերի համար: Ավելին, նախաքննության մարմինը փորձում էր տպավորություն ստեղծել, թե գործը չի սահմանափակվելու միայն կոչերով: Ցուցադրական ձերբակալություններից հետո, մտացածին հեղաշրջման համար նախատեսված զենքերը գտնելու ակնկալիքով, խուզարկվեցին "Հայ կամավորականների համախմբման" մի քանի տասնյակ մասնակիցների բնակարաններ: Սակայն առգրավված միակ ատրճանակը Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի աշխատավայրում հայտնաբերված նրա մարտական պարգևն էր: Ուստի քիչ անց, հեղաշրջման նախապատրաստության տպավորությունը ամբողջացնելու նպատակով, ձերբակալվեց Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի մարտական ընկերներից Վահան Արոյանը և առգրավվեց նրա զենքի հավաքածուն: Այդ և այլ առիթներով նախաքննությունը արհեստականորեն ձգձգվեց մինչև ընտրությունների ավարտը, սակայն անտեղի հարցաքննված շուրջ 60 վկաներին դատարանը այդպես էլ չլսեց:

Մեղադրող կողմի կամայական մեկնաբանությունների հիման վրա 301 հոդվածով մեղավոր ճանաչվեց և 2 տարվա ազատազրկման դատապարտվեց միայն Վարդան Մալխասյանը: Փաստորեն դատարանը իշխանությունը բռնությամբ զավթելու կոչեր համարեց նրա ելույթում հնչած "հայրենավաճառության" մեղադրանքը Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի հասցեին, ինչպես նաև "հանցագործ աշխարհի սափրագլուխ թափթփուկների դեմ, իրենց զենքով պայքարելու" կոչը: Ստացվեց, որ դատարանը "սփարգլուխ թափթփուկներին" նույնացնում է ՀՀ իշխանության հետ:

Իսկ ահա Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի դեպքում դատարանը չկարողացավ նույնը անել: Մեղադրող կողմը շատ փորձեց, կամայական մեկնաբանությունների միջոցով, որպես հեղաշրջման կոչ ներկայացնել կազմակերպվելու անհրաժեշտության մասին նրա դատողությունները, ինչպես նաև ինչ-որ կերպ դրանք մատուցել որպես Վարդան Մալխասյանի ելույթի տրամաբանական շարունակություն: Սակայն Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի ելույթում ուղղակիորեն ասվում էր "զենքով հարց լուծելու անիմաստության" մասին, ինչը համառորեն չէր ուզեցել նկատել մեղադրող կողմը: Հետևաբար դատարանին այլ բան չէր մնում, քան արդարացնել Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին 301 հոդվածով:

Փոխարենը առաջին ատյանի դատարանը նրան մեկուկես տարվա ազատազրկման դատապարտեց 235 հոդվածի առաջին մասով, այն ատրճանակի համար, որը Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանը ստացել էր որպես մարտական պարգև: Դա անելիս դատարանը հենվել էր ԼՂՀ այն ժամանակվա պաշտպանության նախարար Օհանյանի և ՊԲ սպառազինության շտաբի պետ գնդապետ Միրզոյանի գրությունների վրա, որոնցում ասվում էր, թե իբր ԼՂՀ-ի բանակում ոչ մի տեղեկություն չկա ոչ այդ ատրճանակի, ոչ էլ դրանով Սե‎ֆիլյանի պարգևատրման մասին:

Դատարանում պաշտպանական կողմը ներկայացրեց անառարկելի ապացույցներ այն մասին, որ թիվ PK 2291 Մակարով ատրճանակը Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին շնորհված մարտական պարգև է: Սակայն ԼՂՀ պաշտպանության նախարարի 1998թ մայիսի 20-ի թիվ 64 հրամանի բնօրինակը, ինչպես նաև այդ հրամանի հիման վրա տրված ՊԲ հրթիռահրետանային ծառայության տրամադրած ապրանքագիրը դատարանը չնկատելու տվեց և դատավճռի մեջ դրանք չհիշատակեց և չգնահատեց որպես ապացույցներ, այլապես նա ստիպված կլիներ արդարացնել Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին նաև 235 հոդվածի առաջին մասով: (Տես վերոհիշյալ գրությունների կից լուսապատճեները)

Բնականաբար այսպիսի դատավճիռը պետք է բողոքարկվեր ինչպես Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի, այնպես էլ Վարդան Մալխասյանի պաշտպանների կողմից, որոնք վերաքննիչ դատարանից ակնկալում են միմիայն արդարացնող վճիռ: Առաջին ատյանի դատավճիռը բողոքարկվել է նաև այս քաղաքական գործից երրորդ տուժողի` Վահան Արոյանի կողմից, որը թեև ընդունում է, որ ձևական առումով խախտել է օրենքը, սակայն միանգամայն իրավացիորեն ակնկալում է շատ ավելի մեղմ պատիժ, առավել ևս, որ նախաքննական մարմնի մեղքով նա զրկվեց արագացված դատի իր իրավունքից:

Մյուս կողմից վերաքննիչ բողոք է բերել նաև մեղադրող կողմը, պահանջելով Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին մեղավոր ճանաչել նաև 301 հոդվածով, ինչպես նաև ավելի խիստ պատիժ տալ Վահան Արոյանին: Սակայն սա ավելի շատ պետք է պաշտպանական քայլ համարել մեղադրողի կողմից, որի նպատակն է հակակշռել պաշտպանների պահանջին` 235 հոդվածի առաջին մասով նույնպես Սե‎ֆիլյանին արդարացնելու վերաբերյալ:

Ի սկզբանե պարզ էր, որ այս գործը քաղաքական ենթատեքստ ունի: Սակայն, հատկապես կառավարամետ և զինվորական շրջանակներում, ամիսներ շարունակ, տարածվում էր սուտ տեղեկատվություն այն մասին, որ Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանը իսկապես կազմակերպում էր զինված հեղաշրջում, իբր ԱԱԾ-ին հաջողվել է այն կանխել և որ առանց ծանրակշիռ հիմքերի առկայության ոչ ոք չէր ձերբակալի Սէ‎ֆիլյանին: Այս ստին հավատացել և իրենց հերթին այն տարածել են Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին մոտիկից ճանաչող, սակայն այսօր իշխանական կերակրամանին մոտ կանգնած, բազմաթիվ անձեր: Դրանով նրանք փորձում էին արդարացրել իրենց կրավորական կեցվածքը, իսկ հաճախ նաև անսկզբունքայնությունն ու տարական վախկոտությունը: Եթե այդ անձնավորությունների մի մասն անգամ իրեն արժանապատիվ պահեր, ապա Ժիրայր Սե‎ֆիլյանը կամ չէր ձերբակալվի կամ էլ շատ արագ ազատ կարձակվեր:

Առաջին ատյանի դատաքննությունը և վճիռը վերջնականապես ապացուցեցին, որ Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի և նրա նախաձեռնած "Հայ կամավորականների համախմբման" գործունեությունը նախընտրական ամիսներին կազմալուծելու նպատակով հարուցված այս քրեական գործը բացարձակապես անհիմն էր: Հերթական անգամ 301 հոդվածը օգտագործվեց կառավարող վերնախավի համար անցանկալի անձանց ազատազրկելու նպատակով` այս անգամ բավականին տևական ժամանակով: Եվս մեկ անգամ համոզվեցինք, որ մեր երկրում իշխող վարչակարգը իր քաղաքական հակառակորդների հետ հաշվեհարդար տեսնելու գործում միջոցների միջև ոչ մի խտրականություն չի դնում: Անգամ օրենքի ձևական կողմը պահելու դեպքում, ամբողջությամբ ոտնահարվում է նրա էությունը և ոգին:

Որքան մոտենում է հանգուցալուծումը, այնքան իշխող վարչախմբին մոտ կանգնած շրջանակներից ավելի հաճախ են հնչում դատողություններ "Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանին ազատ արձակելու նպատակահարմարության" մասին: Անհասկանալի է, թե ինչ են ուզում ասել նման դատողությունների հեղինակները, որովհետև մեր ակնկալածը Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի և նրա բախտակից ընկերների շուտափույթ ազատ արձակումն է, այլ ոչ թե դրա մասին դատողությունները: Միանշանակ մերժելի են նաև նոր խոսակցությունները հնարավոր "համաներման" մասին, որովհետև ոչ Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանը և ոչ էլ Վարդան Մալխասյանը հանցագործներ չեն, որ նրանց ներելը հանրության կողմից բարեգործություն ընկալվի: Ընդհակառակը, թե օրենքի, և թե բարոյականության տեսակետից, ամենաիսկական հանցագործությունը նրանց ազատությունից զրկելն է, որն արդեն ձգվում է ավելի քան 9 ամիս: 

Ժիրայր Սէ‎ֆիլյանի և Վարդան Մալխասյանի

զորակցության կոմիտե

12 սեպտեմբերի 2007թ